Terapia SI

Jeśli dziecko źle znosi hałas, unika huśtawek, potyka się bez wyraźnej przyczyny albo stale szuka silnych bodźców, problem często wynika z trudności w przetwarzaniu sensorycznym, a nie z braku chęci. W takiej sytuacji terapia SI koncentruje się na organizacji bodźców i codziennym funkcjonowaniu. Pracujemy z dziećmi, które mają trudności z ruchem, koncentracją, odbiorem dotyku lub regulacją emocji.

Na czym polega terapia SI?

Terapia SI, czyli integracja sensoryczna, polega na dobieraniu aktywności związanych z odbiorem, porządkowaniem i wykorzystywaniem bodźców płynących z ruchu, dotyku, słuchu, wzroku oraz czucia głębokiego. Szczególne znaczenie mają propriocepcja, czyli informacja z mięśni i stawów, oraz układ przedsionkowy odpowiedzialny za równowagę. Gdy ich działanie jest niestabilne, dziecku trudniej siedzieć przy stoliku, ubrać się, zaplanować ruch czy skupić uwagę.

Terapia pedagogiczna dotyczy głównie uczenia się, a terapia psychologiczna – emocji i relacji. Terapia SI odnosi się do wcześniejszego etapu, czyli odbioru i organizacji bodźców, które wpływają na zachowanie, motorykę i gotowość do nauki. W sali do terapii SI wykorzystuje się hamaki, platformy i inne sprzęty podwieszane, ale każde ćwiczenie ma konkretny cel funkcjonalny.

Element terapii	Zakres pracy
Diagnoza funkcjonalna	Ustalenie planu pracy
Ćwiczenia ruchowe i dotykowe	Aktywności związane z koordynacją, równowagą i regulacją pobudzenia
Zalecenia do domu	Ćwiczenia do wykonywania poza gabinetem

Jak rozpoznać objawy zaburzeń integracji sensorycznej?

Typowe objawy to nadwrażliwość albo zbyt słaba reakcja na bodźce. Pojedyncze zachowania same w sobie nie przesądzają o diagnozie, ale powtarzający się wzór trudności w domu, przedszkolu lub szkole warto sprawdzić. Takie trudności bywają określane jako zaburzenia przetwarzania sensorycznego.

Niechęć do pisania może wynikać z nadwrażliwości dotykowej, osłabionej stabilizacji lub trudności z planowaniem ruchu, dlatego sama obserwacja nie zastępuje diagnozy. Konsultację można rozważyć, gdy regularnie występują:

nadwrażliwość na dźwięki, dotyk, metki lub mycie głowy
trudności z równowagą, skakaniem, łapaniem piłki lub planowaniem ruchu
szybkie męczenie się podczas siedzenia, rysowania, jedzenia lub ubierania się
silne poszukiwanie bodźców, częste kręcenie się, zderzanie się i gryzienie przedmiotów

Jeśli kilka z tych sygnałów utrzymuje się przez dłuższy czas, warto przeprowadzić diagnozę.

Jak wygląda rozpoczęcie terapii SI?

Proces zaczyna się od rozmowy z rodzicem i obserwacji dziecka. Następnie terapeuta ocenia sposób reagowania na bodźce, napięcie mięśniowe, koordynację i organizację ruchu. Na tej podstawie powstaje plan terapii SI dotyczący obszarów codziennego funkcjonowania, na przykład jedzenia, siedzenia przy stoliku czy samodzielnego ubierania się.

Krok po kroku

Proces obejmuje:

konsultację i wywiad z rodzicem
diagnozę w sali terapeutycznej
omówienie wyników i programu pracy
regularne zajęcia oraz zalecenia do domu

Po diagnozie termin pierwszych zajęć można ustalić za pośrednictwem formularza kontaktowego lub telefonicznie. Terapia SI w naszej poradni w Katowicach rozpoczyna się od konsultacji, po której odbywa się diagnoza.

Terapia SI – najważniejsze informacje

Terapia SI jest przeznaczona dla dzieci, u których występują trudności w przetwarzaniu bodźców związane z równowagą, koordynacją, koncentracją i regulacją emocji. Obejmuje celowo dobrane aktywności ruchowe i dotykowe. Diagnozę można rozważyć, gdy dziecko stale reaguje zbyt mocno lub zbyt słabo na hałas, dotyk i ruch, ma trudności z planowaniem ruchu albo intensywnie szuka bodźców. W naszej poradni w Katowicach terapia SI zaczyna się od wywiadu z rodzicem i diagnozy funkcjonalnej, po których terapeuta tworzy plan pracy oraz zalecenia do domu.

FAQ

1. Jakie sprzęty stosuje się w terapii SI?

Stosuje się m.in. hamaki, platformy i inne sprzęty podwieszane. Służą do pracy nad równowagą, propriocepcją i regulacją pobudzenia; każde ćwiczenie ma konkretny cel funkcjonalny.

2. Czym różni się terapia SI od terapii pedagogicznej i psychologicznej?

Terapia SI dotyczy odbioru i organizacji bodźców (ruch, dotyk, słuch, czucie głębokie) i wpływa na zachowanie oraz gotowość do nauki. Pedagogiczna skupia się na uczeniu, a psychologiczna na emocjach i relacjach.

3. Jak rodzice mogą wspierać terapię SI w domu?

Terapeuta przygotowuje zalecenia do domu — konkretne ćwiczenia ruchowe i dotykowe do regularnego wykonywania. Ważna jest współpraca z terapeutą oraz obserwacja i zgłaszanie utrzymujących się trudności.